Laten we kennismaken met ‘Jub Jib’ een 15-jarige Wit-overhandigde gibbon (Hylobates lar), die bij de WFFT Wildlife Rescue Center gisteren is gebracht. Iets meer dan 15 jaar geleden woonde Jub Jib met haar familie hoog in de kruin van de bomen in het grootste nationale park van Thailand, Kaeng Krachan, dat deel uitmaakt van een van de grootste intacte stukken tropisch bos op het vasteland van Zuidoost-Azië. Dit gebied vormt een natuurlijke grens tussen Thailand en Myanmar.

Ons werd verteld dat tijdens een gevecht tussen de strijdkrachten van Thailand en Birma haar moeder werd doodgeschoten terwijl Jub Jib, zich vastklampte aan haar. Haar moeder viel op de grond, waarschijnlijk vanaf een hoogte van 30 meter. Jub Jib werd zwaar gewond aangetroffen met ernstige hoofdwonden, door de val heeft Jub Jib nu epilepsie. Ze werd overgedragen aan een man en een vrouw die eerder een Gibbon als huisdier hadden gehad, maar inmiddels was gestorven. Ze werden beschouwd als goede verzorgers voor haar, Jub Jib zat 15 jaar lang in een huis en werd behandeld als menselijke baby. Jub Jib kreeg menselijke voeding en droeg 24 uur per dag een luier, zodat het huis niet vies zou worden.

Toen ze gisteren aankwam bij WFFT zagen we een uitgehongerd en droevige Gibbon, met weinig ziel, in een nogal versufte toestand. De alarmbellen begonnen gelijk te rinkelen, haar eigenaren vertelde dat ze haar wat slaaptabletten hadden gegeven voor de reis naar het WFFT. Maar dat als de slaaptabletten waren uitgewerkt, het een normale Gibbon zou worden en weer rond zou lopen en klimmen. Op dag 2 haalde we haar uit haar verblijf om haar verder te beoordelen en kwamen al snel tot een schokkende ontdekking. Jub Jib kwam uit de kooi als een oude geriatrische dame, een gibbon van 15 jaar zou sterk, zelfverzekerd en gelukkig moeten zijn. Ze was doodsbang om op het gras of grind te lopen, op het beton ging het lopen wel beter. Alles wat ze zag wilde ze eten, het is waarschijnlijk de eerste keer dat Jub Jib in haar leven een straat zag en het zonlicht op haar huid voelde.

Jub Jib haar baasje behandelde haar epilepsie met menselijke antidepressiva (amitriptyline hydrochloride), welke verwardheid en misselijkheid heeft als bijwerkingen. We kunnen ervan uitgaan dat ze inmiddels verslaafd is aan deze drugs. WFFT dierenartsen gaan de medicatie langzaam afbouwen, Jub Jib is in feite drugsverslaafd en dat was niet haar eigen keuze. Door ernstige ondervoeding en gebrek aan lichaamsbeweging en zonlicht, weet ze niet wat ze allemaal met deze nieuwe ervaringen moet en is zeer onzeker/bang. Het WFFT personeel zal haar met de hand moeten voeden en hopen dat Jub Jib, snel haar krachten en zelfvertrouwen weer terug krijgt.

Gelukkig wilde sommige familieleden niet meer dat de Gibbon in huis woonde en zochten een nieuw huis voor haar, vervolgens werd ze naar het WFFT gebracht. Wie weet heeft ze in de toekomst meer zelfvertrouwen en kracht, zodat ze met haar eigen soortgenoten kan verblijven. Ze zal eerst enkele maanden in quarantaine moeten blijven, om weer te leren hoe een Gibbon te zijn. De 15 jaar gevangenschap heeft onherstelbare schade aan lichaam en geest veroorzaakt, haar botten zijn stijf en dun, ze kan nauwelijks lopen en klimmen en ze heeft misvormde vingers. Je ziet een Gibbon met een gebroken ziel, we hopen dat ze spoedig weer zal zingen net als de andere Gibbons op het WFFT terrein. Het zal een lange weg worden, maar gaan ervoor zorgen dat ze een tweede kans krijgt in het leven.

Help ons en adopteer Jub Jib, zodat wij haar kunnen helpen